Zaczynamy od Twojego pytania
Kwestionariusz, wywiad, codzienne trudności i cele rodziny lub osoby dorosłej.
Zintegrowany program Neurocta
Trudności u dziecka lub dorosłego rzadko wynikają tylko z jednej funkcji. Dlatego nie zaczynamy od standardowego zestawu ćwiczeń. Najpierw tworzymy indywidualny profil funkcjonalny, a gdy to zasadne — uzupełniamy go danymi 19‑kanałowego qEEG i sLORETA. Dopiero wtedy dobieramy kierunki terapii, intensywność i wskaźniki postępu.
Kwestionariusz, wywiad, codzienne trudności i cele rodziny lub osoby dorosłej.
Oceniamy powiązane funkcje ruchu, przetwarzania sensorycznego, uwagi, mowy, poznawczych i czynności dnia codziennego.
Gdy zasadne, wykonujemy analizę aktywności mózgu 19-kanałowym qEEG, ale nie oceniamy danych oddzielnie od funkcji człowieka.
Dobieramy tylko kierunki terapii i ich kolejność potrzebne tej osobie. Program nie jest kopiowany według diagnozy ani wieku.
Monitorujemy zmiany funkcjonalne, dane terapeutów i opinie rodziny. Jeśli kierunek nie działa zgodnie z oczekiwaniami, dostosowujemy plan.
OCENA I METODY TERAPII
Najpierw oceniamy, jak osoba się porusza, wykonuje codzienne zadania i z jakimi trudnościami się boryka. Dane z oceny pomagają wybrać kierunek terapii i konkretne wskaźniki postępu.
W zależności od wieku i powodu konsultacji oceniamy postawę, kontrolę ruchu, koordynację, równowagę, przetwarzanie sensoryczne, uwagę i umiejętności czynności dnia codziennego. Gdy to celowe, do oceny włączamy oznaki odruchów pierwotnych.
Wyjaśnienie wyników, priorytety funkcjonalne, indywidualny plan terapii i zalecenia. Łączymy postęp z codziennymi zadaniami i ustalonymi celami.
Więcej o ocenie neurofunkcjonalnej →REFLEKSY PIERWOTNE
Refleksy pierwotne to wczesne automatyczne reakcje motoryczne rozwoju. Oceniając je, uwzględniamy wiek, jakość ruchu i szerszy profil funkcjonalny.
Sam objaw odruchowy nie wyjaśnia wszystkich trudności i nie stanowi odrębnej diagnozy. Ważne jest ocenienie jego związku z konkretnymi zadaniami: utrzymaniem postawy, koordynacją ruchową, zabawą czy samodzielnym działaniem.
Gdy wykryto związek z trudnościami funkcjonalnymi, dobieramy zadania dotyczące ruchu, kontroli postawy i koordynacji. Ich skuteczność sprawdzamy na podstawie zmian w codziennych czynnościach, a nie tylko wyniku testu odruchowego.
Cele i zadania terapii dobierane są indywidualnie na podstawie pełnej oceny.
METODYKA DNS
DNS (Dynamic Neuromuscular Stabilization) – kierunek w fizjoterapii oparty na zasadach kinezjologii rozwojowej. Skupia się na oddechu, stabilizacji tułowia, podparciu i koordynacji ruchów.
Stosowane są indywidualnie dobierane pozycje rozwojowe i zadania ruchowe. Specjalista pomaga koordynować oddech, pozycję ciała i podparcie, dostosowuje obciążenie oraz monitoruje jakość ruchu.
Zasady DNS mogą być uwzględnione, gdy ocena wykazuje potrzebę pracy nad postawą, stabilnością tułowia lub kontrolą ruchu. Wybór metody zależy od wieku, możliwości i indywidualnego planu.
O fizjoterapii →Neurofunkcjonalna ocena, ocena odruchów i DNS nie zastępują się nawzajem. Ocena pomaga zrozumieć potrzeby, a metody terapeutyczne dobiera się do konkretnych celów. Podczas przeglądów postępów omawiamy zmiany w codziennym życiu i ewentualną korektę planu.
Więcej o zasadach metod: Praska Szkoła Rehabilitacji – DNS · AOTA – ocena odruchów w powiązaniu z codziennymi czynnościami.